Η βλάστηση της Πάρνηθας

Η βλάστηση στην Πάρνηθα, μπορεί γενικά να διακριθεί, σε τρεις κύριες ζώνες.

Η πρώτη ζώνη εκτείνεται από τα 400 έως τα 1000 m περίπου. Σε αυτή τη ζώνη κυριαρχούν τα δάση (Xαλεπίου πεύκης) Pinus halepensis, οι σχηματισμοί με Πουρνάρι(Quercus coccifera), Σχίνο(Pistacia lentiscus), Κουμαριά(Arbutus unedo) και Γλύστροκουμαριά(Arbutus andrachne), καθώς και φρυγανικά οικοσυστήματα. Στα ανώτερα της ζώνης αυτής, η Xαλέπιος πεύκη (Pinus halepensis) σχηματίζει μικτό δάσος με την Kεφαλληνιακή ελάτη (Abies cephalonica).

 

Η δεύτερη ζώνη εκτείνεται από τα 1000 m περίπου στις νότιες εκθέσεις του βουνού (από τα 600-700 m στις βόρειες εκθέσεις) μέχρι τα 1400 m και κυριαρχείται από δάσος Kεφαλληνιακής ελάτης (Abies cephalonica). Υπάρχουν επίσης συστάδες με Juniperus oxycedrus subsp. oxycedrus, καθώς και κάποια λιβαδικά είδη στα οροπέδια. Ας σημειωθεί ότι εξαιτίας των αναδασωτικών εργασιών που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα 1950-1970, το δάσος Kεφαλληνιακής ελάτης δεν είναι αμιγές, αλλά σε αρκετά σημεία αναμιγνύεται με Mαύρη Πεύκη (Pinus nigra), η οποία δεν είναι αυτόχθονη της περιοχής.
Τέλος, η τρίτη ζώνη βλάστησης παρατηρείται στις υψηλότερες κορυφές του βουνού. Αυτή η ζώνη είναι υποπλασμένη και περιλαμβάνει μικρούς αγκαθωτούς, μαξιλαρόμορφους θάμνους, μαζί με αρκετά ενδημικά και σπάνια είδη. Αυτός ο τύπος βλάστησης πιθανόν έχει προκύψει από την υποβάθμιση του δάσους Κεφαλληνιακής ελάτης και επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αυθεντική υποαλπική ζώνη. Επίσης, στις κοίτες των ρεμάτων επικρατεί η παραποτάμια βλάστηση με κύριους εκπροσώπους τον πλάτανο(Platanus orientalis), την Ιτιά(Salix sp.) και την Λεύκα(Populus sp.), ενώ στις βραχώδεις και απόκρημνες περιοχές της Πάρνηθας, συναντάμε πολλά χασμόφυτα τα περισσότερα από τα οποία είναι ενδημικά.

ΠΗΓΗ:Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας.